Corona overdenking

Goedemiddag,

Buiten schijnt zo prachtig de zon, en binnen regent het annuleringen. Ik word er zo verdrietig van, al begrijp ik mijn gasten natuurlijk volkomen!
Helaas is het allemaal niet zo makkelijk als het lijkt, en proberen we de hele tijd een goede oplossing te verzinnen om iedereen tegemoet te komen. Dat we er beide niet te veel slachtoffer van zijn. Een middenweg… Maar wat is een middenweg? En wat is de juiste oplossing. Een ieder regelt dingen op zijn of haar manier. En ik doe het nu zo. We volgen de adviezen van de overheid, lokaal en landelijk. We volgen ons eigen hart en tot 6 april zijn er geen gasten op onze boerderij.

Een lege boerderij in een stralend zonnetje, hoe verdrietig wil je het hebben. Ik kon tot vanmorgen niets positiefs bedenken. Geld zorgen, zorgen over de gezondheid van Simon ( onze middelste) en zorgen over dit rot virus. Hoe en wat komt er nog…

Tot ik met de hond een rondje door het bijna verlaten dorp liep. Richting de drogist op de langstreek vanaf de basisschool. Ik liep langs het huis van een oude mevrouw, ze zat al mooi op tijd in haar stoel voor het raam. Ik zag haar en stak mijn hand op, zij ook. Er kwam een enorme glimlach op haar gezicht. En ook toverde ze die op mijn gezicht. Over de honderd jaar en daar zat ze, opgesloten in huis terwijl buiten dat mooie zonnetje schijnt…  Ze heeft alle vele stormen doorstaan op deze leeftijd. Als zij het kan, kan ik het ook. En glimlachend liep ik door..

Vol goede moed ging ik in kantoor mijn emails beantwoorden. Na zoveel annuleringen en verplaatsen van boekingen, werd ik dus toch verdrietig.. Nu ik schrijf en weer aan de lachende mevrouw denk, heb ik ook weer die glimlach.

Het komt goed, we moeten het met z’n allen doen. Ik doe mijn best, om een goede oplossing te verzinnen die goed is voor u en voor mij.

Liefs Marieke