Twee jaar geleden

Vanmorgen zaten we in de auto om de kinderen op te halen bij opa en oma. Ze logeerden bij ze op de camping. In de auto de radio natuurlijk aan en daar was het nieuws op. Vandaag 2 jaar geleden was de ramp met de MH17. Ik vergeet het nooit meer, zoals velen van ons.

In de Groepsaccommodatie zaten 2 vrouwen met hun kinderen, leuke gezellige gasten. Waar we al gezellige avonden mee hadden gekletst en een borrel hadden gedronken. We kwamen elkaar tegen op de Strun markt, een plaatselijke wekelijkse markt. In het dorp. Vreselijk nieuws waar iedereen het over had.

De volgende morgen, ga ik de Groepsaccommodatie in om de accommodaties schoon te maken, en daar zat ze. In een hoekje met toen nog het enige WIFI plekje op de boerderij. Ze huilde.. Het was haar beste vriendin die haar broer en zijn vrouw plus 3 kinderen in dat vliegtuig zaten! Ik was stil, geschrokken, verdrietig met haar. De ramp had een gezicht gekregen… Ze wilden gelijk naar huis, elkaar steunen, naar Schiphol om zich te melden. Dingen moesten geregeld worden. Jeetje wat komt er veel op zulke mensen af! Ik heb ze geholpen met pakken en naar de boot gebracht, nog aangeboden haar naar Amsterdam te brengen als ze dat wilde. Maar ze redden zich…

Ook hier op Schier was een bekende die in dat vliegtuig zat. We kennen haar eigenlijk allemaal wel van gezicht en uit het dorpsleven. Je kwam haar altijd wel tegen.

Het was niet heel dicht bij maar het heeft me enorm geraakt, en ik ben ze nooit vergeten, die 2 vrouwen en hun verdriet.

We hebben de tijd daarna kraanvogels gevouwen. Iedereen kent dat verhaal. 1000 kraanvogels voor Hieke. En toen ook voor de rest van de slachtoffers. Ik geloof 240.000 kraanvogels zijn er in totaal gevouwen. Waaronder ook onze kinderen en ik. Op school hadden ze geleerd hoe het moest, en ook daar hebben we een middag samen met de juf vogels gevouwen. Er word nu een kunstwerk van gemaakt, ter herinnering aan die ramp en als troost voor de nabestaanden.

Nu alweer 2 jaar geleden, maar het lijkt gisteren.