Categorie: Nieuws

Pasen op de boerderij

Pasen op Schiermonnikoog.

 

Het is eerst Paasdag, het zonnetje schijnt en het is al lekker warm. Idyllisch staar ik voor me uit naar de waddendijk. Bussen vol mensen komen aan, dagjes mensen, mensen die een nachtje blijven. Allemaal komen ze voor ons mooie eiland, de natuur, het strand, en het gezellige dorp. Ik zit er eens goed na te kijken.Wat mag ik me gelukkig prijzen dat ik hier woon. Na roerige jaren, heb ik denk ik eindelijk de rust gevonden, mijn werk loopt, gasten zijn tevreden, de vakantiehuizen zijn zo mooi geworden, de website krijgt steeds meer een verhaal en wordt zelfs persoonlijker. Het past bij ons, bij Freerk en ook bij mij.

Gastvrij, persoonlijk, eigenlijk doen we zo ons best om al ons gasten een fijn verblijf te bezorgen. Maar dat is moeilijk, eenieder met zijn of haar wensen. De aandacht verdelen tussen prive en het gezin, en dan nog de melkveehouderij en natuurlijk de gasten in de boerderij. Het blijft een uitdaging om die balans te vinden.

Zo zitten en starend naar de dijk, moet ik ineens denken aan gasten die vorig jaar en jaren daarvoor bij ons in het vakantiehuis verbleven, ook met Pasen.

Met het hele gezin, opa en oma, dochters met mannen en de kleinkinderen. Een gezellig en bont gezelschap. Vriendelijke mensen, uit Amsterdam… Ja dat kan, als dochter van een rasechte Feyenoordsupporter, is er tijdens mijn opvoeding geleerd dat mensen uit Amsterdam niet zo leuk zijn. Maar als volwassen vrouw weet ik inmiddels natuurlijk beter, al word ik natuurlijk nooit een Ajax fan 😉 Maar dat terzijde…

 

De familie verstopte met Pasen smorgens paaseieren en paashazen. Super leuk! De kinderen vonden het geweldig. Wat was dat een vreugde om naar te kijken.. Maar ja Annelie, die op de boerderij woont en alles ziet als haar achtertuin, logisch ook, is actief aan het zoeken gegaan, toen niemand het zag. En na een tijdje kwam ze bij ons de tuin in, je raadt het al… Armen vol eieren en paashazen. Die dus de familie verstopt had. “Kijk mama! De paashaas is ook bij ons geweest!”  Wij moeten natuurlijk lachen, maar hoe gaan we dit uitleggen. Die chocolade waar onze Annelie zo gek op is, moet natuurlijk wel terug…Voordat we iets kunnen zeggen, grijpt Koen in. “Annelie! Dat is van gasten!!! “Volgens Annelie in al haar geloof, ”Nee de paashaas is echt geweest Koen”“Wij hebben geen Paashaas, wij hebben Jezus!” Koen z’n redenatie, dat gaat dus niet samen. Terwijl ik dit schrijf moet ik er weer om lachen. Die Koen en Annelie toch.

De familie hoort het verhaal en tot grote vreugde van onze drie, mogen ze mee zoeken! Wat lief, en wat een plezier. Vorig jaar was deze familie er dus weer, en wederom mochten onze kinderen weer mee zoeken. Annelie was dan ook erg teleurgesteld dat ze er nu niet zijn. Maar ja, hoe mooi Schiermonnikoog ook is, je kunt niet altijd op vakantie. Maar de familie is natuurlijk altijd welkom!

Dit jaar zetten we deze traditie zelf voort, het is leuk en erg gezellig. Natuurlijk horen ze ook het Paasverhaal, maar ach. Die eieren, het is zo mooi om te zien, die vrolijk rondhuppelende kinderen.

Vrolijk Pasen!

 

 

Winter op de boerderij

Het is Januari 2019, een heel nieuw jaar voor ons! 2018 heeft de nodige sporen achter gelaten. Maar langzaam krabbelen we op. Een scheiding is niet makkelijk. Eigenlijk privé, maar in dit werk en bij ons op de boerderij lopen dit soort dingen door elkaar heen. Dus ook dit nieuws hoort daarbij. Dit nieuwe jaar concentreren we ons graag op het verbouwen van It Aude Hus Wast. Nieuwe vloeren boven en beneden. Nieuwe meubels en frisse kleuren! Maar natuurlijk blijft het authentieke karakter van de woonkamer ongewijzigd. Dit willen we zelf zo graag houden. De woonkamer proeft echt de sfeer van vroeger toen de boer er zelf nog woonde. Ook worden er drie toiletten vervangen in de groepsaccommodatie. En opnieuw betegeld. We zijn constant bezig om de boerderij up to date te houden. Zodat u in de toekomst ook tevreden terug komt!

Wilt u zelf deze sfeer proeven? Ga dan via link It Aude Hus Wast en boek een verblijf bij ons. Vanaf 25 Februari verwelkomen we de eerste gasten in ons vernieuwde huis op Schiermonnikoog.

 

Gastvrij

Ook al is het seizoen van 2018 nog niet voorbij. We gaan langzaam naar het laagseizoen toe.
Als we terug kijken naar dit jaar, was het hectisch. Een ziek kind, een scheiding, het hakt erin.
Ik ben inmiddels naar het dorp verhuist maar fiets nog steeds zingend naar mijn werk, mijn gasten en mijn dieren.
De gasten zijn tevreden. Zelf moet ik er nog een weg in vinden tot hoever gastvrijheid gaat.

Als je boekt bij een groot hotel of appartementencomplex, wordt je ontvangen door vriendelijke receptionistes.
Tijdens de openingstijden van de receptie kun je vragen stellen of klachten melden. Dan wordt dit opgelost, en is de receptie dicht, dan wacht je tot de volgende dag.
Wij hebben dat niet, ooit bewust voor gekozen, omdat we maximaal gastvrij wilden zijn.En geen afstand wilden creëren.
Altijd bereikbaar voor onze gasten. Of dit nu nog lukt? En of het haalbaar was? Nee, we renden en vlogen ons rot om alles te regelen. Tijdens de gekste tijden.

Mijn doel en passie is altijd geweest dat gasten tevreden met een goede herinnering aan onze boerderij, naar huis gaan.
Dat blijft ook zo, schone accommodaties, schone vakantiehuizen en frisse camping ruimte en een opgeruimd erf!
Als er een probleem is dan moet deze direct opgelost worden en niet de volgende dag of een paar uur later. Toch kan dat voorkomen. De boer heeft zijn vee en het landwerk ook nog.
Onze gasten hebben altijd begrip gehad als iets even niet a la minute werd opgelost.

Ik zit iedere dag op kantoor en ben druk aan het bedenken wat voor ons en de kinderen het beste gaat werken. Onze gasten zijn erg belangrijk en moeten tevreden blijven.
Maar ook dit gezin moet blijven draaien.
Daar zit de kink in de kabel, hoe gaan we dit doen? We blijven brainstormen. Tips en adviezen zijn altijd welkom!

Langzaam gaan we richting de winter en kunnen Freerk en ik tijd maken om te overleggen hoe verder.
Voor u,verandert er niets!
Gastvrij en met passie voor de boerderij gaan we door!

Recensies

Een kaartje zegt zoveel!
Wat ontzettend lief!

Een negatieve recensie met een laag cijfer. Dat doet pijn. We werken keihard met passie voor onze boerderij. We willen dat alle gasten tevreden zijn. En soms?.. Soms lukt dat niet. Dan ben ik verdrietig en teleurgesteld in mezelf, want ik heb mijn werk niet goed gedaan.
Het houd mij scherp, mezelf en de boerderij steeds te verbeteren..
Mijn gasten moeten met een tevreden gevoel naar huis gaan, het is tenslotte ‘DE ‘ vakantie.

En dit soort kaartjes en berichtjes? Dat geeft een boost! En enorm veel zelfvertrouwen.

We blijven ons best doen om uw verblijf zo prettig mogelijk te laten verlopen en u te laten genieten van ons fantastische eiland!

Zomervakantie

De eerste regio in Nederland heeft vakantie sinds deze week. Dat betekent volop hoogseizoen op Schiermonnikoog en op onze boerderij.
De camping loopt vol, de vakantiehuizen zijn bezet en de groepsaccommodatie is overgenomen door gezinnen. De groepen blijven even weg.
Kortom een hoop gezelligheid. De zomervakantie is een feestje voor ons, vaste gasten, oude bekenden en nieuwe gasten wegwijs maken op dit prachtige eiland.

Onze kinderen spelen naar hartelust met alle kinderen op het erf!
Ze willen zelf nooit op vakantie, strak missen ze Tycho nog, of Eva of Wouter. Maar Myrthe vergeten we ook nooit!
Jet ook zo gezellig, Koen heeft het vaak over haar.
Zo leuk, wij als ouders kunnen daar natuurlijk alleen maar van genieten en doen dat zeker zelf ook. Wijntje voor de tent, patat eten in de boerderij.
Koffie bij het vakantiehuis. Elke dag is vakantie, hoe druk het ook is. We genieten met volle teugen!
Dus zomervakantie 2018, Kom maar op!!

Weer niet bereikbaar

Het komt bij ons net iets vaker voor dan bij een regulier familiebedrijf.

Niet bereikbaar zijn. Koen vertelde hij had iemand aan de telefoon gesproken die werkelijk heel boos was omdat wij er niet waren…  Zo zonde, de lieve jongen is 12 jaar. En neemt keurig op. Als volwassene heb je je dan ook zo te gedragen.

Ons gezin is niet een doornee standaard gezin, al vraag ik me af of die überhaupt wel bestaan. Maar dat terzijde. Wij hebben drie kinderen: Koen, Simon en Annelie. Daarnaast een melkveebedrijf met 90 koeien en de recreatieboerderij met plek voor 100 gasten, 2 vakantiehuizen en de camping. Drukte genoeg dus.

Maar dat was allemaal prima te behappen en te organiseren met z’n tweeën. Was het niet dat Simon, de middelste in dit gezin, vaak ziek is.

Nu zult u wel denken, waarom schrijft ze zo over haar privé leven en niet over de alle daagse gezelligheid en kneuterigheid van de boerderij. Nou omdat dit keihard de werkelijkheid is. Eergisteravond hebben wij een telefoontje gehad van de Endocrinoloog uit het Sofia Kinderziekenhuis in Rotterdam. We zijn daar naar aanleiding van het aanvragen voor groeihormoon terecht gekomen. Het expertise centrum op het gebied van dit syndroom. Wat zijn wij dankbaar dat we daar terecht zijn gekomen. Onze eigen kinderarts in het MCL zijn we zo dankbaar, ze strijd voor ons, zoekt dingen tot op de bodem uit. Het is natuurlijk haar werk maar zo betrokken en lief. Top Arts!!

Als Simon dan in het ziekenhuis ligt, is zijn mama mee, en ja dan is de boerin niet bereikbaar op het bedrijf. En ook de boer werkt zich dan een slag in de rondte om zijn vee te verzorgen, de verblijvende gasten het naar de zin te maken ( die daar altijd volop begrip voor hebben als iets niet lukt, omdat hij alleen is) en niet te vergeten Koen en Annelie die de nodige aandacht vragen en opgevangen moeten worden omdat zij zich ook zorgen maken over hun broertje. De computer staat in zo’n periode uit. De boer heeft er gewoon weg de tijd niet voor de emails te beantwoorden. Ik probeer in het ziekenhuis de belangrijkste mails te beantwoorden. Maar ook dat blijft er soms bij, Simon heeft mijn aandacht nodig.

En omdat wij dit bedrijf met z’n tweeën runnen, is het soms zo dat emails een paar dagen niet beantwoord worden. Wij hopen dat u hier begrip voor heeft.

Wat betreft Simon en het telefoontje van de endocrinoloog , gaan we de komende tijd een moeilijke zware periode tegemoet. Hij begint zo snel mogelijk met groeihormonen. Simon is gestopt met groeien en wordt dus niet veel groter dan nu. Maar elke centimeter erbij is mooi. De groeihormonen zorgen ervoor dat hij eetlust krijgt en dan kan stoppen met sondevoeding. Ook hebben ze cellen in zijn bloed gevonden, die verontrustend kunnen worden in de toekomst. Tot op heden is er daar gelukkig niets mee aan de hand, en we leggen dit nieuws daarom ook snel terzijde en gaan nu weer over tot de orde van de dag. We zien wel hoe het allemaal gaat verlopen en kunnen toch niet in de toekomst kijken.

Want het gaat nu goed met ons gezin, alles loopt weer en de emails en de telefoon worden beantwoordt door mij.

Maar het kan dus voorkomen dat De Oorsprong even niet bereikbaar is, wij hopen op uw begrip!

 

Simon heeft vanaf zijn geboorte al het Russel Silver Syndroom. Is vaak ziek en ligt erg vaak in het ziekenhuis, en ja dan ben ik mee.

Vandaag 5 jaar

Donderdag 27 Oktober, een normale dag. Gewoon kantoor werk. Bevestigingen versturen, betalingen nakijken. Last minutes op de site zetten.

Niets deed mij herinneren aan 5 jaar geleden.

Vanmiddag even met een kopje thee voor het raam, met uitzicht over de landerijen en onze koeien. Mooie luchten, een zonnetje en tevreden grazende koeien..

Een gevoel van trots overspoelt me,  de winter begint.. Tijd voor ons zelf. Tijd voor het gezin en tijd voor nieuwe plannen en tijd om te dromen..

Om half 4 haal ik de kinderen uit school en zie mijn schoonmoeder onderweg naar onze boerderij. Met een bos bloemen..

Er gaat nog geen lampje branden, ik kom thuis en de koffietafel zit traditie getrouw weer vol. Vier uur staat hier altijd de koffie klaar!

“We hebben bloemen”, zegt Freerk. “Oh,” zeg ik. Geen idee waarom…

“Nou het is eigenlijk een feestdag”, zegt mijn schoonmoeder. Trouwdag flitst door mn hoofd, ik vergeet toch niet mn eigen trouwdag. Nee, die is in het voorjaar.

Ineens schiet het me te binnen!

Vijf jaar geleden, om half 11 s,morgens tekenen we de overname van het bedrijf.

Jackel, Freerk zijn vader, neem t afscheid en Freerk gaat verder. Een bijzonder moment, heel verdrietig eigenlijk als ik er zo aan terug denk..

In het UMCG op een familie kamertje op de afdeling Oncologie. Jackel zou op zn 65ste met zijn vrouw gaan genieten van een welverdiend pensioen.

Helaas liep het allemaal totaal anders en precies 14 dagen na de overname overlijd hij op 64 jarige leeftijd aan de gevolgen van de rotziekte kanker.

We missen hem, zijn jas en pet en klompen staan nog steeds in de stal.

Twee jaar geleden

Vanmorgen zaten we in de auto om de kinderen op te halen bij opa en oma. Ze logeerden bij ze op de camping. In de auto de radio natuurlijk aan en daar was het nieuws op. Vandaag 2 jaar geleden was de ramp met de MH17. Ik vergeet het nooit meer, zoals velen van ons.

In de Groepsaccommodatie zaten 2 vrouwen met hun kinderen, leuke gezellige gasten. Waar we al gezellige avonden mee hadden gekletst en een borrel hadden gedronken. We kwamen elkaar tegen op de Strun markt, een plaatselijke wekelijkse markt. In het dorp. Vreselijk nieuws waar iedereen het over had.

De volgende morgen, ga ik de Groepsaccommodatie in om de accommodaties schoon te maken, en daar zat ze. In een hoekje met toen nog het enige WIFI plekje op de boerderij. Ze huilde.. Het was haar beste vriendin die haar broer en zijn vrouw plus 3 kinderen in dat vliegtuig zaten! Ik was stil, geschrokken, verdrietig met haar. De ramp had een gezicht gekregen… Ze wilden gelijk naar huis, elkaar steunen, naar Schiphol om zich te melden. Dingen moesten geregeld worden. Jeetje wat komt er veel op zulke mensen af! Ik heb ze geholpen met pakken en naar de boot gebracht, nog aangeboden haar naar Amsterdam te brengen als ze dat wilde. Maar ze redden zich…

Ook hier op Schier was een bekende die in dat vliegtuig zat. We kennen haar eigenlijk allemaal wel van gezicht en uit het dorpsleven. Je kwam haar altijd wel tegen.

Het was niet heel dicht bij maar het heeft me enorm geraakt, en ik ben ze nooit vergeten, die 2 vrouwen en hun verdriet.

We hebben de tijd daarna kraanvogels gevouwen. Iedereen kent dat verhaal. 1000 kraanvogels voor Hieke. En toen ook voor de rest van de slachtoffers. Ik geloof 240.000 kraanvogels zijn er in totaal gevouwen. Waaronder ook onze kinderen en ik. Op school hadden ze geleerd hoe het moest, en ook daar hebben we een middag samen met de juf vogels gevouwen. Er word nu een kunstwerk van gemaakt, ter herinnering aan die ramp en als troost voor de nabestaanden.

Nu alweer 2 jaar geleden, maar het lijkt gisteren.

Mijn eerste blog

De duinen

Jeetje, om met je tijd mee te gaan en goed vindbaar te zijn op internet. Ontkom je er gewoon niet aan; een weblog! Ik dacht echt dit is niks voor mij, maar dit weekend genoeg tijd om het toch uit te proberen!

WordPress is net Chinees en voordat er iets staat moet je heel wat uitzoeken. Maar het is gelukt! Een begin is gemaakt. Met veel moeite en een Zaterdag werk.

Met deze weblog wil ik iets meer vertellen over onze boerderij, de Groepsaccommodatie, de vakantiehuizen, camping en alles wat daarbij komt kijken.

Moeilijk? Ja best wel, waar schrijf je over en welke stijl gebruik je? Allemaal dingen die je voordat je begint moet uitzoeken. Ik ben meer het type van gewoon beginnen en zien hoe het loopt.. Ik kan het altijd aanpassen. Maar impulsief en creatief passen wel bij me.

Ik ben dus Marieke Blaauwwiekel, vrouw van een hardwerkende boer. Zijn naam Freerk. Samen hebben we drie kinderen: Koen, Simon en Annelie. We hebben een hond, een papegaai, 2 geiten, 2 Cavia’s, 11 kippen, 140 stuks vee. Waarvan 95 melkkoeien. Er lopen ook nog 5 katten op het erf rond. In mijn vrije tijd ben ik leider van de E-tjes van voetbalvereniging VV De Monnik, penningmeester van het CGS; de plaatselijke politieke partij, en verder wat kleine dingetjes. Ik vind het heerlijk om dingen te organiseren en te regelen.

Tot zover mijn eerste blogje. Ik hoop dat het wat wordt!

Marieke

De Oorsprong,
vakantie op een boerderij?